Bieszczadzki zmierzch

Są miejsca, do których wraca się nie tylko drogami, ale przede wszystkim pamięcią. Bieszczadzki zmierzch to chwila, gdy ostatnie promienie słońca znikają za grzbietami gór, ognisko zaczyna świecić jaśniej, a rozmowy cichną. To zapach wieczoru, który przypomina, że największe przygody często zaczynają się właśnie wtedy, gdy zapada zmrok. 

W harcerstwie o Bieszczadach najpierw śpiewamy, dopiero później w nie jedziemy. W piosenkach są tajemniczą krainą pełną dzikich zwierząt (ach te oczy sów, wilcze kły), gdzie powietrze pachnie inaczej, gdzie odkrywa się prawidziwą wolność i anioły. I pewnie w lipcu nad Soliną trudniej się to odnajduje, ale już w okolicach Beniowej masz szanse. 

Pierwszy raz w Bieszczadach byłam już jako dorosła. No i przepadłam. Znalazłam tam szlaki, na których nikogo nie ma, a jeśli jest, to szuka tego samego, co ja. Znalazłam spokój miejsc daleko od dużych miast. Wpadam w zadumę przy każdym drzewie owocowym, bo wiem, że tam kiedyś byli ludzie, mieli swoje sprawy, smutki i radości, a teraz zostały po nich tylko drzewa. Cieszą mnie łąki i doliny. Cieszy mnie siedzenie na progu drewnianej chaty, patrzenie daleko i picie kawy. 

Główne nuty zapachowe: 

Nuty głowy: maliny, granaty

Nuty serca: dzikie truskawki, frezje, róże, jabłka, jaśmin

Nuty bazy: jaśmin, ambra, piżmo

Waga świecy: 100 g

Jestem harcerką od 27 lat i to harcerstwo ukształtowało mnie i moje podejście do życia. Odwdzięczam się na co dzień zostawiając świat lepszym, niż go zastałam. 

Zadbaj o swoją świecę - przycinaj knot przed ponownym rozpaleniem, dbaj o to, aby fragmenty knotów nie wpadały do wosków. Zawsze pozwalaj świecy palić się do pełnego basenu, czyli tak, aby roztopiony wosk sięgał ok. pół centymetra wgłąb świecy od ścianki do ścianki. Dzięki temu w Twojej świecy nie powstanie tunel.